Kill To Get Crimson

[dziadek]

Ciekawe czy Markowi chodzi wyłšcznie o tego konkretnego malarza? I malarstwo jako sztukę? Bo przecież za tymi słowami jak dla mnie kryje się coœ znacznie więcej. Chociaż dowiadujemy się że Mark umiejscawia akcję tego utworu w póŸnych latach 30 to i tak nic się nie zmieniło po czasy współczesne. Mam na myœli że w dzisiejszych czasach też bardzo często traktujemy swoje starania, pracę, pasje jako absolutny i jedyny sens życia uczestniczšc w tzw. wyœcigu szczurów w ogóle pomijajšc to co w życiu najważniejsze. Ciekawe czy w tych słowach ukryta jest ironia czy oskarżenie? Coœ szalonego czy jednak chęć zrozumienia artysty- malarza okresu wojny kiedy nic nie było takie jak dziœ. Przy tym było dla mnie bardzo ważne, aby ten wštek zobaczyć w innym czasie. No właœnie... A ja ten wštek widzę dziœ...

To ciekawa refleksja, Drogi Robsonie, sam często o tym myœlałem.
Wydaje mi się, że Mark doœć często odnosi się do tego tematu: rozdŸwięku pomiędzy powołaniem i wiernoœciš sobie, a po prostu - komercjš.
Już na pierwszej płycie legendarni „Sułtani” spotykajš się po pracy, by pograć dla własnej – no i może małej widowni- przyjemnoœci. Harry z „In the Galery” nie dopasowuje się do aktualnie lansowanej mody a talent budzšcy zachwyt to za mało, by przebić się do grupy „uznanych” znawców sztuki.
Z kolei na przedostaniej płycie DS Johny z Walk of life „próbuje” zarobić, -co chyba nie za bardzo mu się udaje - œpiewajšc w dole, w tunelach. „ Ależ ten facet potrafi grać” mówi o nim z zachwytem Mark.”Walk of life” – przetłumaczyć chyba można też chyba jako „Powołanie” I trochę na zasadzie kontrastu z tej samej płyty: satyra na „cwaniaków z MTV...”
I ostatni przykład z „Our shangri –la”: Elvis jako symbol kariery firmowanej przez Holywood, gdzie za chęć zdobycia sławy aktorskiej płaci się każdš cenę.
Tyle o tekstach Marka.
A czy rozwišzanie machiny DS, zawrócenie kierunku w jakim mogłaby pójœć, nie można też zobaczyć w tym œwietle?...