27.09.2012, 16:51
Tak, tak, to MY 
No to może od początku...
UNIVERSAL music, który był sponsorem wyjazdu, spisał się znakomicie. Opłacili nam: samolot Katowice Pyrzowice - Londyn Luton i z powrotem, transfery na i z lotniska, hotel Cromwell 4* (z wypasionym śniadaniem) oraz wejście na koncert Marka.
Po przylocie do Luton (7.20) i transferze do centrum - akurat wysiedliśmy na Baker Street, pojechaliśmy do znajomych na Canada Water. Idąc od stacji metra, coś mnie zastanowiło... Był to duży budynek, z napisem Scott House i nazwa dzielnicy - Deptford. Nie musiałem długo się zastanawiać - przecież w tej dzielnicy rozpoczęła się historia Marka i ferajny
Oczywiście poszukiwanie Farrer House było już formalnością. Niedaleko Greenwich, na ulicy Deptford Church Street, trochę ukryty za drzewami stoi właśnie Farrer House. A na nim tabliczka, znana nam już ze zdjęcia Marka i Johna.
Nie będę zanudzał kwestiami łażenia po Londynie, przejdę od razu do sedna.
Koncert miał odbyć się w „tajnym miejscu”. I faktycznie, nie było prosto
Music Bank to miejsce w dzielnicy Bermondsey, swoja droga jakieś 2 przystanki od Deptford
Kompleks przemysłowy, który wygląda jak częściowo wyłączony z produkcji zakład przemysłowy, z kilkunastoma budynkami. Chwile kluczyliśmy wokół budynków, ale w końcu zauważyłem ciężarówkę z napisem Music Bank. Nigdy bym się nie spodziewał, ze tam może być koncert...
Przy drzwiach grupka ludzi, pomimo ze była informacja - godzina wpuszczania na obiekt – 18.30 a tu już wszyscy gotowi o 17.50 Pani znalazła nas na liście gości, wręczyła dwie niebieskie opaski z napisem Mark Knopfler Privateering i weszliśmy...
Pan windziarz zaprosił nas do zajęcia miejsca w przemysłowej windzie i pojechaliśmy w dol.
Na dole czekała na nas sala, obita wykładzina dywanowa, o wymiarach może 10x10m.
Od muzyków, którzy mieli się pojawić za niecałą godzinę, dzielił nas tylko sznurek i mniej więcej metr Udało nam się dostać na pierwszą linię, ale gdy weszliśmy, najlepsze, centralne miejsce było już obstawione. Zadowoliwszy się miejscem pół metra dalej, czekaliśmy spokojnie na rozpoczęcie. Obok nas stała dwójka młodych ludzi, jak się później okazało z Rumunii - też wygrali konkurs.
Dokładnie vis a vis mnie stanowisko Richarda i Dr. Fletcha. I piękny pedal guitar marki Fender Ktoś obok stwierdził, że wystąpi P. Franklin, ale okazało się że to tylko pogłoski. Na instrumencie zagrał Richard Bennet Ale o tym później.
W głośnikach lekki blues, przeplatający się z country, techniczni stroją instrumenty. Na podeście za szklanymi ściankami perkusja z naklejoną naklejką North America 2012 Tour – w kształcie znajomego żetonu
I w końcu pada zapowiedź Panie i Panowie!!!! Mark Knopfler!!!!
Wchodzi mark z ekipą w składzie Mark Knopfler, Richard Bennett, Jim Cox, Guy Fletcher: John McCusker, Mike McGoldrick, Glenn Worf oraz Ian Thomas.
Mark wychodzi jak zawsze, lekki uśmieszek, czarna koszula, jeansy, skórzane, solidne czarne buty. Przybija piątkę z technicznymi i po krótkim „Hello” bierze czerwonego Fendera i jedzie w What it Is. Wersja znana z ostatnich tras, ale zagrana dynamiczniej, Mark używa go jako rozgrzewacza, a ja mam po raz pierwszy ochotę puścić łezkę. To dla mnie utwór szczególny. Zawsze słucham go z wielką radością... Grupka osób wiwatuje, Mark zadowolony. Pewnie za cholerę nie wie, co my za jedni jesteśmy
Fender był tego wieczory główną używaną przez Marka gitarą. Po fantastycznym początku, niezbyt lubiane Corned Beef City. I tu pierwsza niespodzianka – numer obronił się „na żywo”. Fajnie, dynamicznie zagrany, przy refrenie, śpiewanym przez cały zespół, stojący niedaleko mnie Mike McGoldrick uśmiecha się, widząc jak się wydzieram Chłopaki kończą i Mark oficjalnie wita nas na tym specjalnym koncercie. Mówi że to był numer z nowego albumu, a teraz dla odmiany zagrają coś z nowego albumu 
I zaczyna się jeden z magicznych momentów – Yon Two Crows. Utwór, który będzie wspaniale przyjmowany na trasie, bo rozpoczyna się subtelnie, jak nieoszlifowany diament a kończy jako błyszczący w pełnej krasie brylant. Zdecydowanie bardziej rozbudowany w porównaniu do wersji studyjnej, z mocnym zakończeniem. Przy pedal guitar zasiada Richard Bennet. Radzi sobie naprawdę dobrze.
Mark gra koncert, cały czas jakby speszony bliskością publiki. 35 lat na scenie, a wygląda jakby pierwszy raz stanął oko w oko z fanami. Przy YTC po raz pierwszy widać, jak bardzo się stara, gra z zamkniętymi oczami, widać jak emocje przebiegają po twarzy. Gra cholernie emocjonalnie, całym sobą. Nigdy nie byłem tak blisko, zawsze oddzielał mnie kordon ochrony i twardych barierek, teraz pierwszy raz mam możliwość cieszyć się Markiem w pełnej krasie.
Mark mówi: a teraz coś niespodziewanego, zagramy coś z nowej płyty Czas na tytułowy Privateering. Utwór, który był od początku jednym z moich ulubionych, tutaj brzmi jeszcze lepiej.
Ian Thomas uderza wielkimi, mechatymi pałkami w kocioł, nabijając rytm do opowieści o korsarskich przygodach. Przy każdym uderzeniu i głębokim echu, wystawia głowę zza perkusji, rozglądając się po sali, jak by chciał zapytać „ej, co się stało? Ktoś pukał”. Wymieniają uśmiechy z Glennem i Jimem. Widać że świetnie się bawią. Utwór w porównaniu do wersji poznanej w Berlinie, nabrał więcej dynamiki i smaczków. Glenn gra w początkowej fazie smyczkiem na kontrabasie, wydobywając z niego dźwięki starej, trzeszczącej łajby. W trakcie frazy „To lay with pretty women to drink Madeira wine” chór męskich gardeł tworzy dodatkowy czad. Piękny numer, w sam raz na wieczory kawalerskie Pomyślałem, że będę przy nim obchodził rocznice rozwodu (tak, tak, to też powód do świętowania ))).
A później Mark wziął ponownie do ręki czerwonego stratocastera i rozpoczęła się magia na taką skalę, że siedem tomów Harrego Pottera to przy tym żałość i porażka.
Redbud Tree.
Utwór na wskroś przepiękny i nastrojowy. Mark ze ściszoną gitarą podgrywał nieśmiało, przy refrenie, gdy zabrzmiało Redbud tree shelter me shelter me, shelter me zacisnął mocno powieki i pogłośnił na maksimum gitarę... Pierwszy dźwięk solówki był jak uderzenie ostrego noża prosto w serce i mózg... Klarownie, czysto, same emocje. To nie była muzyka, to był jęk duszy... Oczy znowu zwilgotniały...
Publiczność oszalała, oklaski trwały o te kilkanaście sekund dłużej niż wcześniej.
A Mark uśmiechając się delikatnie i po swojemu mrucząc do mikrofonu THANK YOU oddał Fendera technicznemu i po raz pierwszy i ostatni tego wieczoru wziął do ręki Gibsona LesPaula. I rozpoczął Song for Sonny Liston.
Ten numer może nie jest magiczny, ale miałem wrażenie że na scenie stoi robotnik i wali młotem po gitarze. Solidne rzemiosło. Takie z lat 50.
Zagrane kolejno Marble Town to już majstersztyk w wykonaniu Johna McCuskera i Mikea McGoldricka. Numer, który kończy się dłużej niż zaczyna, instrumenty grają fantazyjnie, dialog między tymi dwoma multiinstrumentalistami przenosi nas na inny poziom muzyki. Widać, jak panowie świetnie się bawią, w orkiestrze pod dyrekcją laureata Order Imperium Brytyjskiego Marka Freudera Knopflera.
Po zasłużonych brawach, przyszedł czas na zmianę na stanowisku perkusisty. Ian Thomas bierze do ręki... tarkę do prania z przyczepionymi dwoma garnuszkami i dzwonkiem, za perkusją zasiada Mike McGoldrick. A Mark przedstawia zespół. Przy prawie każdym nazwisku pada „multiinstrumentalista”. W koncu Mark pyta sam siebie „czy jest tu ktoś, kto nie gra na wszystkich instrumentach???” Mark w dobrym humorze, przy przedstawieniu perkusisty mówi: A na perkusji gra.... Hm... Kto tu gra na perkusji? Mike McGoldrick! Ian Thomas - widać że facet z poczuciem humoru, pokazuje swoją tarkę do prania. Mark: Taki duży facet z takim małym instrumentem? Śmiech na sali)) Podchodzi do Iana, pyta go: A co tu masz na tych paluszkach? Naparstki? Jesteś szwaczką? Ian skrobie po tarce a Mark mówi: Co to w ogóle za instrument? Tarka do prania? To taki Stradivarius wśród tarek? )))
I zaczynają Daddy's gone to Knoxville. Świetnie, że to przerywnik koncertu, który wskoczył w miejsce Done with Bonaparte. Brzmi znacznie bardziej Markowo i pięknie się rozwija, widać że kawał zabawy dla panów z zespołu The*96'ers.
Dla ochłodzenia atmosfery, grają następnie Haul Away. Robi się nastrojowo i nostalgicznie. Jedyny raz na scenie pojawia się National Steel. Błyszczy cudnie w rękach Marka. I te dźwięki... Nigdy nie przestanę uwielbiać tej gitary i sposobu, w jaki Mark na niej gra.
A później następuje apogeum - utwór tak niedoceniony na płycie a uwielbiany na koncertach - Hill Farmer Blues. Jak zawsze czad. Że oni nie roznieśli tego budynku na kawałki, to się będę dziwił do końca życia. Genialne przeżycie, godny następca Speedway.
Kończą i Mark mówi: na pożeganie coś z nowej płyty. Miss You Blues. Utwór miły w odbiorze, poprawny, ale nie zasługujący na finałowy. ON to wie i my to wiemy.
Czas na bis. So Far Away.
O ile wcześniej mruczałem sobie pod nosem większość koncertu, to publiczność nie miała pojęcia, czego słucha. Tym razem jest inaczej. Z gardeł wydobywa się refren, a ja wiem że to już koniec.
Cholera, czemu tak mało!!!!!
Próba wezwania zespołu na kolejny bis nie przynosi efektu. Światła gasną...
Robimy ostatnie pamiątkowe zdjęcie i w zasadzie ociągamy się z wyjściem. Jak i 50% uczestników. Ochrona kilkanaście razy wzywa nas do wyjścia, ale my udajemy że nie słyszymy.
Każdy liczy, że Mark wyjdzie i rozda parę autografów.
Niestety, to już naprawdę koniec. Dziki Mark jest jaki jest i trudno.
Wychodzimy na zewnątrz, dzwonię do Andrzeja. W sumie nie wiem jak mam zebrać myśli. Chaos i emocje.
Czekamy jeszcze przed wyjściem z Holendrami i Rumunami na Marka, jakieś pół godziny. W końcu musimy pójść... Nic się już nie może wydarzyć...
Nie mogliśmy zrobić za dużo zdjęć, bo ochrona natychmiast zwracała uwagę. Kilka się udało, ale słabej jakości. Robione niby przypadkiem
Pomimo mojego chorego kręgosłupa, gdzie nie mogę ustać dłużej niż 20 minut, na koncercie i po nim nawet nie poczułem że coś mi dokucza. Czyli Mark na mnie zadziałał leczniczo)))
Następnego dnia w hotelu podeszła do nas para z Mikołowa, która była także na tym koncercie. Jak się okazało, ci przemili ludzie wygrali bilety za recenzję płyty w EMPiK. Mieliśmy się spotkać na lotnisku, ale jakoś się nie udało. Wiem że była próba kontaktu przez forum, ale ja nie dostałem maila
mam nadzieję że uda się teraz jakoś „połapać”
Dzisiaj rozmawiałem z Universal Music Polska, dowiedziałem się że płyta Knopflera w Polsce sprzedaje się rewelacyjnie i są zaskoczeni tak wielkim sukcesem!!!!! Czyli jest szansa jeszcze w narodzie na normalność
Tutaj znajdziecie zdjęcia, wybrałem kilka - przepraszam za jakość, ale na koncercie było ciemnawo i nie wygląda to najlepiej. Ale pamiątka jest.
https://picasaweb.google.com/wojtek.knap...zesnia2012
No to może od początku...
UNIVERSAL music, który był sponsorem wyjazdu, spisał się znakomicie. Opłacili nam: samolot Katowice Pyrzowice - Londyn Luton i z powrotem, transfery na i z lotniska, hotel Cromwell 4* (z wypasionym śniadaniem) oraz wejście na koncert Marka.
Po przylocie do Luton (7.20) i transferze do centrum - akurat wysiedliśmy na Baker Street, pojechaliśmy do znajomych na Canada Water. Idąc od stacji metra, coś mnie zastanowiło... Był to duży budynek, z napisem Scott House i nazwa dzielnicy - Deptford. Nie musiałem długo się zastanawiać - przecież w tej dzielnicy rozpoczęła się historia Marka i ferajny
Oczywiście poszukiwanie Farrer House było już formalnością. Niedaleko Greenwich, na ulicy Deptford Church Street, trochę ukryty za drzewami stoi właśnie Farrer House. A na nim tabliczka, znana nam już ze zdjęcia Marka i Johna. Nie będę zanudzał kwestiami łażenia po Londynie, przejdę od razu do sedna.
Koncert miał odbyć się w „tajnym miejscu”. I faktycznie, nie było prosto
Music Bank to miejsce w dzielnicy Bermondsey, swoja droga jakieś 2 przystanki od Deptford
Kompleks przemysłowy, który wygląda jak częściowo wyłączony z produkcji zakład przemysłowy, z kilkunastoma budynkami. Chwile kluczyliśmy wokół budynków, ale w końcu zauważyłem ciężarówkę z napisem Music Bank. Nigdy bym się nie spodziewał, ze tam może być koncert...
Przy drzwiach grupka ludzi, pomimo ze była informacja - godzina wpuszczania na obiekt – 18.30 a tu już wszyscy gotowi o 17.50
Pani znalazła nas na liście gości, wręczyła dwie niebieskie opaski z napisem Mark Knopfler Privateering i weszliśmy...Pan windziarz zaprosił nas do zajęcia miejsca w przemysłowej windzie i pojechaliśmy w dol.
Na dole czekała na nas sala, obita wykładzina dywanowa, o wymiarach może 10x10m.
Od muzyków, którzy mieli się pojawić za niecałą godzinę, dzielił nas tylko sznurek i mniej więcej metr
Udało nam się dostać na pierwszą linię, ale gdy weszliśmy, najlepsze, centralne miejsce było już obstawione. Zadowoliwszy się miejscem pół metra dalej, czekaliśmy spokojnie na rozpoczęcie. Obok nas stała dwójka młodych ludzi, jak się później okazało z Rumunii - też wygrali konkurs. Dokładnie vis a vis mnie stanowisko Richarda i Dr. Fletcha. I piękny pedal guitar marki Fender
Ktoś obok stwierdził, że wystąpi P. Franklin, ale okazało się że to tylko pogłoski. Na instrumencie zagrał Richard Bennet Ale o tym później.W głośnikach lekki blues, przeplatający się z country, techniczni stroją instrumenty. Na podeście za szklanymi ściankami perkusja z naklejoną naklejką North America 2012 Tour – w kształcie znajomego żetonu
I w końcu pada zapowiedź
Panie i Panowie!!!! Mark Knopfler!!!!Wchodzi mark z ekipą w składzie Mark Knopfler, Richard Bennett, Jim Cox, Guy Fletcher: John McCusker, Mike McGoldrick, Glenn Worf oraz Ian Thomas.
Mark wychodzi jak zawsze, lekki uśmieszek, czarna koszula, jeansy, skórzane, solidne czarne buty. Przybija piątkę z technicznymi i po krótkim „Hello” bierze czerwonego Fendera i jedzie w What it Is. Wersja znana z ostatnich tras, ale zagrana dynamiczniej, Mark używa go jako rozgrzewacza, a ja mam po raz pierwszy ochotę puścić łezkę. To dla mnie utwór szczególny. Zawsze słucham go z wielką radością... Grupka osób wiwatuje, Mark zadowolony. Pewnie za cholerę nie wie, co my za jedni jesteśmy
Fender był tego wieczory główną używaną przez Marka gitarą. Po fantastycznym początku, niezbyt lubiane Corned Beef City. I tu pierwsza niespodzianka – numer obronił się „na żywo”. Fajnie, dynamicznie zagrany, przy refrenie, śpiewanym przez cały zespół, stojący niedaleko mnie Mike McGoldrick uśmiecha się, widząc jak się wydzieram
Chłopaki kończą i Mark oficjalnie wita nas na tym specjalnym koncercie. Mówi że to był numer z nowego albumu, a teraz dla odmiany zagrają coś z nowego albumu I zaczyna się jeden z magicznych momentów – Yon Two Crows. Utwór, który będzie wspaniale przyjmowany na trasie, bo rozpoczyna się subtelnie, jak nieoszlifowany diament a kończy jako błyszczący w pełnej krasie brylant. Zdecydowanie bardziej rozbudowany w porównaniu do wersji studyjnej, z mocnym zakończeniem. Przy pedal guitar zasiada Richard Bennet. Radzi sobie naprawdę dobrze. Mark gra koncert, cały czas jakby speszony bliskością publiki. 35 lat na scenie, a wygląda jakby pierwszy raz stanął oko w oko z fanami. Przy YTC po raz pierwszy widać, jak bardzo się stara, gra z zamkniętymi oczami, widać jak emocje przebiegają po twarzy. Gra cholernie emocjonalnie, całym sobą. Nigdy nie byłem tak blisko, zawsze oddzielał mnie kordon ochrony i twardych barierek, teraz pierwszy raz mam możliwość cieszyć się Markiem w pełnej krasie.
Mark mówi: a teraz coś niespodziewanego, zagramy coś z nowej płyty
Czas na tytułowy Privateering. Utwór, który był od początku jednym z moich ulubionych, tutaj brzmi jeszcze lepiej.Ian Thomas uderza wielkimi, mechatymi pałkami w kocioł, nabijając rytm do opowieści o korsarskich przygodach. Przy każdym uderzeniu i głębokim echu, wystawia głowę zza perkusji, rozglądając się po sali, jak by chciał zapytać „ej, co się stało? Ktoś pukał”. Wymieniają uśmiechy z Glennem i Jimem. Widać że świetnie się bawią. Utwór w porównaniu do wersji poznanej w Berlinie, nabrał więcej dynamiki i smaczków. Glenn gra w początkowej fazie smyczkiem na kontrabasie, wydobywając z niego dźwięki starej, trzeszczącej łajby. W trakcie frazy „To lay with pretty women to drink Madeira wine” chór męskich gardeł tworzy dodatkowy czad. Piękny numer, w sam raz na wieczory kawalerskie
Pomyślałem, że będę przy nim obchodził rocznice rozwodu (tak, tak, to też powód do świętowania ))).A później Mark wziął ponownie do ręki czerwonego stratocastera i rozpoczęła się magia na taką skalę, że siedem tomów Harrego Pottera to przy tym żałość i porażka.
Redbud Tree.
Utwór na wskroś przepiękny i nastrojowy. Mark ze ściszoną gitarą podgrywał nieśmiało, przy refrenie, gdy zabrzmiało Redbud tree shelter me shelter me, shelter me zacisnął mocno powieki i pogłośnił na maksimum gitarę... Pierwszy dźwięk solówki był jak uderzenie ostrego noża prosto w serce i mózg... Klarownie, czysto, same emocje. To nie była muzyka, to był jęk duszy... Oczy znowu zwilgotniały...
Publiczność oszalała, oklaski trwały o te kilkanaście sekund dłużej niż wcześniej.
A Mark uśmiechając się delikatnie i po swojemu mrucząc do mikrofonu THANK YOU oddał Fendera technicznemu i po raz pierwszy i ostatni tego wieczoru wziął do ręki Gibsona LesPaula. I rozpoczął Song for Sonny Liston.
Ten numer może nie jest magiczny, ale miałem wrażenie że na scenie stoi robotnik i wali młotem po gitarze. Solidne rzemiosło. Takie z lat 50.
Zagrane kolejno Marble Town to już majstersztyk w wykonaniu Johna McCuskera i Mikea McGoldricka. Numer, który kończy się dłużej niż zaczyna, instrumenty grają fantazyjnie, dialog między tymi dwoma multiinstrumentalistami przenosi nas na inny poziom muzyki. Widać, jak panowie świetnie się bawią, w orkiestrze pod dyrekcją laureata Order Imperium Brytyjskiego Marka Freudera Knopflera.
Po zasłużonych brawach, przyszedł czas na zmianę na stanowisku perkusisty. Ian Thomas bierze do ręki... tarkę do prania z przyczepionymi dwoma garnuszkami i dzwonkiem, za perkusją zasiada Mike McGoldrick. A Mark przedstawia zespół. Przy prawie każdym nazwisku pada „multiinstrumentalista”. W koncu Mark pyta sam siebie „czy jest tu ktoś, kto nie gra na wszystkich instrumentach???” Mark w dobrym humorze, przy przedstawieniu perkusisty mówi: A na perkusji gra.... Hm... Kto tu gra na perkusji? Mike McGoldrick! Ian Thomas - widać że facet z poczuciem humoru, pokazuje swoją tarkę do prania. Mark: Taki duży facet z takim małym instrumentem? Śmiech na sali
)) Podchodzi do Iana, pyta go: A co tu masz na tych paluszkach? Naparstki? Jesteś szwaczką? Ian skrobie po tarce a Mark mówi: Co to w ogóle za instrument? Tarka do prania? To taki Stradivarius wśród tarek? )))I zaczynają Daddy's gone to Knoxville. Świetnie, że to przerywnik koncertu, który wskoczył w miejsce Done with Bonaparte. Brzmi znacznie bardziej Markowo i pięknie się rozwija, widać że kawał zabawy dla panów z zespołu The*96'ers.
Dla ochłodzenia atmosfery, grają następnie Haul Away. Robi się nastrojowo i nostalgicznie. Jedyny raz na scenie pojawia się National Steel. Błyszczy cudnie w rękach Marka. I te dźwięki... Nigdy nie przestanę uwielbiać tej gitary i sposobu, w jaki Mark na niej gra.
A później następuje apogeum - utwór tak niedoceniony na płycie a uwielbiany na koncertach - Hill Farmer Blues. Jak zawsze czad. Że oni nie roznieśli tego budynku na kawałki, to się będę dziwił do końca życia. Genialne przeżycie, godny następca Speedway.
Kończą i Mark mówi: na pożeganie coś z nowej płyty. Miss You Blues. Utwór miły w odbiorze, poprawny, ale nie zasługujący na finałowy. ON to wie i my to wiemy.
Czas na bis. So Far Away.
O ile wcześniej mruczałem sobie pod nosem większość koncertu, to publiczność nie miała pojęcia, czego słucha. Tym razem jest inaczej. Z gardeł wydobywa się refren, a ja wiem że to już koniec.
Cholera, czemu tak mało!!!!!
Próba wezwania zespołu na kolejny bis nie przynosi efektu. Światła gasną...
Robimy ostatnie pamiątkowe zdjęcie i w zasadzie ociągamy się z wyjściem. Jak i 50% uczestników. Ochrona kilkanaście razy wzywa nas do wyjścia, ale my udajemy że nie słyszymy.
Każdy liczy, że Mark wyjdzie i rozda parę autografów.
Niestety, to już naprawdę koniec. Dziki Mark jest jaki jest i trudno.
Wychodzimy na zewnątrz, dzwonię do Andrzeja. W sumie nie wiem jak mam zebrać myśli. Chaos i emocje.
Czekamy jeszcze przed wyjściem z Holendrami i Rumunami na Marka, jakieś pół godziny. W końcu musimy pójść... Nic się już nie może wydarzyć...
Nie mogliśmy zrobić za dużo zdjęć, bo ochrona natychmiast zwracała uwagę. Kilka się udało, ale słabej jakości. Robione niby przypadkiem
Pomimo mojego chorego kręgosłupa, gdzie nie mogę ustać dłużej niż 20 minut, na koncercie i po nim nawet nie poczułem że coś mi dokucza. Czyli Mark na mnie zadziałał leczniczo
)))Następnego dnia w hotelu podeszła do nas para z Mikołowa, która była także na tym koncercie. Jak się okazało, ci przemili ludzie wygrali bilety za recenzję płyty w EMPiK. Mieliśmy się spotkać na lotnisku, ale jakoś się nie udało. Wiem że była próba kontaktu przez forum, ale ja nie dostałem maila
mam nadzieję że uda się teraz jakoś „połapać” Dzisiaj rozmawiałem z Universal Music Polska, dowiedziałem się że płyta Knopflera w Polsce sprzedaje się rewelacyjnie i są zaskoczeni tak wielkim sukcesem!!!!! Czyli jest szansa jeszcze w narodzie na normalność
Tutaj znajdziecie zdjęcia, wybrałem kilka - przepraszam za jakość, ale na koncercie było ciemnawo i nie wygląda to najlepiej. Ale pamiątka jest.
https://picasaweb.google.com/wojtek.knap...zesnia2012
and it's your face I'm looking for on every street...