Moje Felietony, V 6.0 :)

[Evelda]

Stawiajš się moje roczniki - melduję się i ja .
Raingod – gdybym poszukujšc dŸwięków dla siebie poprzestała na przeglšdaniu tzw. muzycznych kanałów i pływaniu w mętnych falach eteru (czyt. odsłuchiwaniu radiowych stacji) na zasadzie ‘jak leci’, z całš pewnoœciš przyszłoby mi teraz ze łzami w oczach i rozpaczš w duszy podpisać się pod Twoim wczorajszym postem.
Z pewnoœciš jest mi w tej chwili łatwiej (i poniekšd radoœniej) pisać, gdyż zarówno nowa Kate Bush jak i David Gilmour zdecydowanie do mnie trafiajš (jasne, nie brak na tych albumach chwil... słabszych , powiedzmy sobie jednak szczerze – ileż albumów ‘z przeszłoœci’ wprawia w muzycznš ekstazę od pierwszej do ostatniej nuty...?).
Przy wszystkich moich codziennych ‘zawodach’ i całej mojej muzycznej ortodoksyjnoœci (jednak) bynajmniej nie upatrywałabym w XXI wieku końca Muzyki jako takiej. Ani nawet Muzyki, którš œmiem nazywać ‘swojš’ (lepszš czy gorszš - nie mnie osšdzać).
Jasne – można odwrócić się plecami do dŸwięków, które nas zewszšd atakujš, plunšć na to wszystko i odejœć w mrock z pogardliwš minš. Gdybym jednak kiedyœ obraziła się na P. Gabrielu za jego wczesne (ambientowe) ‘eksperymenty’, ominęłoby mnie So, Us, Passion (...). Gdybym œmiertelnie obraziła się na Fishu za to, że swoim odejœciem pogrzebał przyszłoœć Marillion, nigdy nie sięgnęłabym po Vigil in a Wilderness of Mirrors (i wszystko, co po nim), ani też (o zgrozo! po solowego Hogartha, nie wspominajšc nawet o Marillion.2 (wtedy nie dostałabym Brave, Afraid of Sunlight (...) - choć do tej pory uważam, że pozostanie przy tej samej nazwie zespołu było sporym nadużyciem wobec fanów).
Przykłady można mnożyć, jednak nie w tym rzecz. Istotniejsze wydaje się pytanie: czy można odmawiać komukolwiek, a już w szczególnoœci artyœcie (i to nie tylko na muzycznym poletku) prawa do poszukiwań? I czy jest coœ bardziej ekscytujšcego w odkryciach od... ich odkrywania? Dlatego dalej z obłędem w oku i rozwianym włosem będę buszować wœród półek i pudełek (choć tu gdzie jestem nawet przerzucać nie ma czego - istna muzyczna pustynia). Jasne - będę się krzywić, często (większoœć?) odrzucać, ale z całš pewnoœciš (przynajmniej od czasu do czasu) także odnajdywać. Czego i Tobie serdecznie życzę.

PS. Olaf - w życiu nie wpadłoby mi do głowy (ani też ucha) porównanie Back To Tupelo z Iron Hand… To tylko dowodzi jak różne mogš być nasze ‘odbiory’
Myœlšc o ‘autoplagiatach’ nasuwa mi się ‘z automatu’ kilka nazwisk i tytułów ich ‘dzieł’, jednak (to ciekawe) nie byłby to nigdy Mark Knopfler...