Brothers In Arms 22 Lata

[Robson]

To bardzo trafne i ważne spostrzeżenie jakie przedstawił Kuba. Że na BIA Mark chyba najbardziej zbliżył się do muzyki pop-ularnej ale jednoczeœnie pozostał sobš. Idealnie wyważył proporcje nie sprzedajšc sie całkowicie komercji lat 80. Ja nawet posunšłbym się dalej w tym stwierdzeniu. O ile na pierwszych płytach Mark szedł pod pršd- koncówka lat 70 prawie wszędzie punk-rock, a tu takie szlachetne i korzenne brzmienia. Tak na pištej płycie DS potrafili pogodzić muzykę może odrobinkę prostszš z bardziej wyrafinowanymi kompozycjami. Wspaniale się dopasowali do kolorystyki połowy lat 80 proponujšc dzieło bardzo wysmakowane i ponadczasowe. Bardzo duże wyczucie i w pewnym sensie muzycznie powrót do Ÿrodeł ale z myœlš o większym gronie odbiorców.