02.10.2011, 21:24
Świetnie, że takie audycje istnieją, kibicuję!
Od kilku lat jestem zafascynowany rockiem progresywnym. To gatunek, który swoim wyrafinowaniem dorównuje tzw. sztuce wyższej - jazzowi i muzyce klasycznej. Myślę, że rock progresywny zawiera szczególnie cenne elementy scalone ze sobą tworząc coś niesamowicie przykuwającego uwagę - szacunek do melodii wyniesiony z muzyki klasycznej, skłonność do improwizacji wyniesioną z jazzu, bluesa, psychodelii, ale też żelazną dyscyplinę, ponieważ bardzo wiele dokonań rocka progresywnego to twory formalnie skomplikowane, rytmicznie i melodycznie oraz kreowanie różnorodnych klimatów, różnych stanów magii. Muzyka na pierwszy rzut ucha nużąca i nudna, jednak potrafi dostarczyć niezapomnianych wrażeń. Jest to muzyka dla ducha, nawet kontemplacyjna. Szkoda, że w od lat 80. popularność tego gatunku spadła, a od tego czasu do teraz powstało zaledwie kilkanaście płyt dorównujących najlepszym płytom z lat 60. i 70. Jednak obserwuję, że rok 2011 jest niejako renesansem progresywnego grania - powstało wiele ciekawych płyt - "A Grace For Drowning" Stevena Wilsona, "Heritage" Opeth, "A Gounding In Numbers" Van Der Graaf Generator, "Fly From Here" Yes, "A Dramatic Turn Of Events" Dream Theater", jednak tylko płyta Wilsona jest jakimś rozwinięciem gatunku, może w jakimś stopniu album Opeth, inne tylko powieleniem pomysłów. Gatunek się jakoś trzyma, ale praktycznie w ogóle nie można mówić o jakimś postępie, progresie. Formuła się raczej wyczerpała, albo wykonawcy stali się bardziej leniwi.
Od kilku lat jestem zafascynowany rockiem progresywnym. To gatunek, który swoim wyrafinowaniem dorównuje tzw. sztuce wyższej - jazzowi i muzyce klasycznej. Myślę, że rock progresywny zawiera szczególnie cenne elementy scalone ze sobą tworząc coś niesamowicie przykuwającego uwagę - szacunek do melodii wyniesiony z muzyki klasycznej, skłonność do improwizacji wyniesioną z jazzu, bluesa, psychodelii, ale też żelazną dyscyplinę, ponieważ bardzo wiele dokonań rocka progresywnego to twory formalnie skomplikowane, rytmicznie i melodycznie oraz kreowanie różnorodnych klimatów, różnych stanów magii. Muzyka na pierwszy rzut ucha nużąca i nudna, jednak potrafi dostarczyć niezapomnianych wrażeń. Jest to muzyka dla ducha, nawet kontemplacyjna. Szkoda, że w od lat 80. popularność tego gatunku spadła, a od tego czasu do teraz powstało zaledwie kilkanaście płyt dorównujących najlepszym płytom z lat 60. i 70. Jednak obserwuję, że rok 2011 jest niejako renesansem progresywnego grania - powstało wiele ciekawych płyt - "A Grace For Drowning" Stevena Wilsona, "Heritage" Opeth, "A Gounding In Numbers" Van Der Graaf Generator, "Fly From Here" Yes, "A Dramatic Turn Of Events" Dream Theater", jednak tylko płyta Wilsona jest jakimś rozwinięciem gatunku, może w jakimś stopniu album Opeth, inne tylko powieleniem pomysłów. Gatunek się jakoś trzyma, ale praktycznie w ogóle nie można mówić o jakimś postępie, progresie. Formuła się raczej wyczerpała, albo wykonawcy stali się bardziej leniwi.
Nie gram z nut, gram z serca